Εθνική μπάσκετ: Οι κερασιές μπορούν να ξανανθίσουν

Αθλητικα


Η Εθνική ομάδα ξαναβρίσκεται στο επίκεντρο και ο Βασίλης Σκουντής ταξινομεί τις σκόρπιες σκέψεις του εν μέσω του ενθουσιασμού, του πανζουρλισμού και του απαραίτητου σκεπτικισμού.

“Αχός βαρύς ακούγεται, πολλά τουφέκια πέφτουν”, λέει ένα δημοτικό τραγούδι που ταιριάζει γάντι στην περίσταση…

Ακούγεται όντως βαρύς αχός για την Εθνική και μένει να φανεί εάν θα πέσουν και τα τουφέκια όταν η ομάδα αρματωθεί για καλά και βγει στον πόλεμο, πρώτα με τη Σερβία και το Βέλγιο (οι νέοι του οποίου μας έριξαν μια κατραπακιά τις προάλλες στην Ποντγκόριτσα) και ύστερα στο Μιλάνο και στο Βερολίνο…

Καλή είναι η φασαρία, δεν λέω: καλή, πολύ καλή, αρκεί να μην αποδειχθεί τζούφια!

Δεν είμαι απαισιόδοξος, αν και θα έπρεπε!

Η ραψωδία του Σοφοκλέους και ο αισιόδοξος με… πείρα

Σοβαρολογώ, διότι λένε ότι απαισιόδοξος είναι ένας αισιόδοξος με πείρα και αυτή η ρουφιάνα η πείρα συσσωρεύεται σε επικίνδυνο και πάντως δυσβάσταχτο βαθμό εδώ και 13 χρόνια: από τις 20 Σεπτεμβρίου του 2009 στο Κατοβίτσε, όπου ο Σοφοκλής Σχορτσανίτης κατασπάραξε τους Σλοβένους και οδήγησε την Εθνική στο τρίτο σκαλί του βάθρου του Eurobasket.

Και μετά; Και μετά σιωπή, που λέει ένα τραγούδι.

Και μετά τουμπεκί ψιλοκομμένο επί το λαϊκότερον!

Από εκείνο το βράδυ η Εθνική δεν αξιώθηκε όχι μόνο ν’ ανέβει σ’ ένα βάθρο, αλλά ούτε να χωθεί σε μια τετράδα, βρε αδερφέ, που κάποτε τη θεωρούσαμε αποτυχία και αναθεματίζαμε εκείνους (τους προπονητές και τους παίκτες) οι οποίοι την κουβάλαγαν ως άχθος και ως στίγμα.

Εδώ και 13 χρόνια λοιπόν η πάλαι ποτέ “Επίσημη Αγαπημένη όλων των Ελλήνων”, όπως βαπτίσθηκε στον απόηχο του θριάμβου του ’87 τρέφεται με τις ένδοξες, πλην ξεθωριασμένες αναμνήσεις…

Το φάντασμα της όπερας και οι μαζεμένες χυλόπιτες

Κοινώς, φάτε μάτια ψάρια και κοιλιά περίδρομο!

Κυκλοφορεί σαν το φάντασμα της όπερας στα έγκατα της μνήμης της που μεγαλώνει και γίνεται λήθη, αλλά εδώ μπορεί (και μακάρι) να ισχύει αυτό που είπε κάποτε ο Γουίνστον Τσόρτσιλ…

«Η επιτυχία, λέει, δεν είναι οριστική, η αποτυχία δεν είναι μοιραία. Αυτό που μετράει είναι το κουράγιο να συνεχίζεις».

Όλα αυτά τα χρόνια η Εθνική συνέχιζε και προσδοκά ότι η επερχόμενη επιχείρηση της θα στεφθεί από επιτυχία: αυτή την επιτυχία που τόσο πολύ τη λαχταράμε και κάμποσες φορές ενώ βγήκαμε μαζί της ραντεβού, μας έριξε χυλόπιτα!

Η τώρα ή ποτέ, λοιπόν;

Μου φαίνεται υπερβολικό αυτό και το προσπερνώ, πάμε παρακάτω, λοιπόπν …

Γίνεται μεγάλη φασαρία, το δίχως άλλο…

Ο Ιτούδης, ο Γιάννης, τα πλάνα και τα αεροπλάνα

Και να η παρουσία του Δημήτρη Ιτούδη στον πάγκο…

Και να το αεροπλάνο της Aegean με τις αφεντομουτσουνάρες των παικτών χαραγμένες πάνω του…

Και να η παρουσία του Γιάννη Αντετοκούνμπο, που –για να μην είμαστε και ανιστόρητοι- όλα αυτά τα χρόνια…



Διαβάστε τη συνέχεια: sport24.gr